Dr Mateusz W. Romanowski
Fizjoterapeuta. Przedsiębiorca. Ironman.
Wierzę w ludzi i w siłę konsekwentnej pracy. Nigdy nie fascynowały mnie łatwe i szybkie efekty. Największą satysfakcję daje mi droga – wymagająca cierpliwości, uczenia się i odwagi do poprawiania własnych błędów. Tego, jak dziś myślę i działam, nauczyłem się przy rodzinnym stole – w codziennych rozmowach, obserwując decyzje i sposób, w jaki moi bliscy odnosili się do innych ludzi.
Nigdy nie fascynowały mnie łatwe i szybkie efekty. Radość i satysfakcję daje mi droga – wymagająca cierpliwości, uczenia się i poprawiania własnych błędów.
Moim celem jest tworzenie organizacji, w których każdy człowiek jest traktowany z szacunkiem, ma możliwość rozwoju, a o błędach można i trzeba rozmawiać, żeby na ich podstawie poprawiać działanie.
Sport wytrzymałościowy i wszystkie projekty wymagające konsekwencji przypominają mi, że dobre rezultaty są efektem cierpliwości, dyscypliny i codziennej pracy.
Po latach doświadczeń i trenowania zrozumiałem, że przywództwo nie polega na tym, aby być najważniejszą osobą w organizacji. Polega na stworzeniu warunków, w których inni ludzie mogą podejmować dobre decyzje, rozwijać się i brać odpowiedzialność.
Fascynuje mnie działanie, które będzie dawało efekty przez lata i będzie miało realną wartość dla innych. WCF to firma, którą stworzyłem z grupą ludzi – powstała w oparciu o te wartości. Rozpoczynaliśmy od jednego gabinetu, dzisiaj pracuje tu kilkaset osób, które wspierają dzieci i dorosłych w całej Wielkopolsce. To nie tylko organizacja. To sposób myślenia o ludziach, którym pomagamy, o medycynie, o edukacji i o odpowiedzialności za rozwój kolejnych pokoleń specjalistów.
Wielkie organizacje powstają dzięki tysiącom małych, właściwych decyzji podejmowanych każdego dnia i współpracy osób, które mają różną perspektywę.
Największym sukcesem nie jest liczba projektów ani zajmowane stanowiska. Jest nim pozostawienie po sobie ludzi i organizacji, które są silniejsze dzięki współpracy, odpowiedzialności i rozmowie osób, które potrafią patrzeć na świat inaczej. Różnica zdań połączona ze wzajemnym szacunkiem często staje się impulsem do zmian i rozwoju.
To właśnie rodzina przypomina mi każdego dnia, po co pracuję i dlaczego warto stawać się lepszym człowiekiem.
Jestem fizjoterapeutą, ponieważ od początku wierzyłem, że pomaganie ludziom w odzyskiwaniu sprawności oznacza pomaganie im w odzyskiwaniu również niezależności, godności i jakości życia.
Jestem przedsiębiorcą, bo fascynuje mnie tworzenie organizacji. Lubię budować zespoły, rozwijać ludzi i obserwować, jak dobrze zaprojektowane środowisko pozwala innym osiągać rzeczy, których wcześniej nie uważali za możliwe.
Jestem Ironman'em. Codzienne treningi i dystans IRONMAN nauczyły mnie, że największe cele nie rodzą się z motywacji, ale z dyscypliny i konsekwencji. Te doświadczenia przenoszę później do życia rodzinnego, pracy i zarządzania organizacją.
Lubię czytać, zadawać pytania i szukać odpowiedzi. Inspirują mnie filozofia, psychologia, nauka i biografie ludzi, którzy potrafili zmieniać świat. Coraz bardziej wierzę, że nie jesteśmy definiowani przez pojedyncze sukcesy ani porażki, ale przez wartości, którym pozostajemy wierni każdego dnia.
Medycyna, nauka, edukacja, zarządzanie – od ponad 20 lat poruszam się na styku tych czterech światów. Jestem doktorem nauk o kulturze fizycznej, specjalistą fizjoterapii, dyplomowanym osteopatą i absolwentem Executive MBA w zakresie zarządzania w ochronie zdrowia.
Moja edukacja od początku miała wymiar międzynarodowy. W latach 2001–2002 uczyłem się w East Central High School w San Antonio w Teksasie. W latach 2005–2010 odbyłem studia magisterskie z fizjoterapii na Akademii Wychowania Fizycznego w Poznaniu, a w roku akademickim 2008/2009 – dzięki stypendium – spędziłem semestr na Charles University w Pradze.
W latach 2010–2014 realizowałem studia doktoranckie na AWF w Poznaniu, wieńcząc je w 2014 roku stopniem doktora nauk o kulturze fizycznej. Równolegle, w latach 2007–2013, kształciłem się w Sutherland College of Osteopathic Medicine. W 2015 roku zdobyłem tytuł specjalisty w dziedzinie fizjoterapii, a rok później – dyplomowanego osteopaty.
W 2023 roku ukończyłem Executive MBA w zakresie zarządzania w ochronie zdrowia na Uniwersytecie SWPS.
Zaczynałem od pracy klinicznej – w latach 2010–2012 jako fizjoterapeuta w Specjalistycznej Przychodni Lekarskiej Celsus w Poznaniu. Od 2007 roku prowadzę własną działalność w obszarze fizjoterapii i osteopatii, która z czasem rozrosła się w organizację działającą na styku zdrowia, medycyny i edukacji.
W latach 2014–2022 byłem adiunktem w Zakładzie Fizjoterapii Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu. Od 2021 roku kieruję studiami podyplomowymi „Fizjoterapia w neurologii dorosłych” na UM w Poznaniu, a od 2025 roku – studiami podyplomowymi „Integracja Strukturalna – Diagnoza i terapia” na AWF w Poznaniu.
Angażuję się w gremia oceniające jakość kształcenia: od 2015 roku jestem ekspertem ds. pracodawców Polskiej Komisji Akredytacyjnej, w 2015 byłem zaangażowany jako ekspert ds. fizjoterapii litewskiego SKVC (Centre for Quality Assessment in Higher Education). W latach 2018–2023 pełniłem funkcję biegłego sądowego w zakresie fizjoterapii i rehabilitacji medycznej przy Sądzie Okręgowym w Poznaniu.
Od początku kariery interesowało mnie leczenie, i budowanie organizacji, które pozwalają rozwijać medycynę na większą skalę.
Dziś zarządzam kilkunastoma podmiotami z obszaru ochrony zdrowia, edukacji i usług medycznych. Od 2007 roku prowadzę organizację, której nazwa i zakres działania zmieniały się na przestrzeni lat; od 2023 roku jestem Dyrektorem Generalnym WCF Zdrowie Medycyna Edukacja. Od 2023 roku jestem prezesem zarządu Wielkopolskiego Centrum Medycyny Rodzinnej, a od 2024 roku – także WCF CUW. W latach 2023–2025 kierowałem Wielkopolskim Centrum Opieki Okołoporodowej. Od 2024 roku kieruję również jednostką WCF posiadającą akredytację Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego do prowadzenia specjalizacji z fizjoterapii.
Wcześniej pełniłem funkcje dyrektora Niepublicznej Szkoły Podstawowej „Równy Start”, dyrektora Niepublicznego Przedszkola Terapeutycznego „Równy Start”, wicedyrektora Niepublicznego Przedszkola Rehabilitacyjnego „Spektrum” oraz prodziekana Podkowiańskiej Wyższej Szkoły Medycznej.
Równolegle rozwijam środowisko fizjoterapeutów. W latach 2019–2022 działałem w Krajowej Izbie Fizjoterapeutów jako członek Zespołu Tematycznego ds. Specjalizacji Kierunkowych, a w latach 2023–2026 byłem członkiem Krajowej Rady Fizjoterapeutów z województwa wielkopolskiego. W latach 2023–2024 byłem prezesem Polskiego Towarzystwa Medycyny Manualnej. Obecnie zasiadam w Radzie Krajowej Polskiego Towarzystwa Fizjoterapii oraz w Zespole Tematycznym ds. Współpracy Międzynarodowej przy Krajowej Radzie Fizjoterapeutów. Od 2018 jestem prezesem Oddziału Wielkopolskiego Polskiego Towarzystwa Fizjoterapii
Łączę trzy perspektywy: przedsiębiorcy, praktyka i naukowca. Rozwijam organizacje działające w obszarze zdrowia i edukacji, inwestuję w ludzi i kompetencje, tworzę rozwiązania służące pacjentom i specjalistom w długiej perspektywie.
Na swojej drodze spotkałem wiele inspirujących osób. Ich historie oraz sposób myślenia szczególnie wpłynęły na to, jak patrzę na życie, pracę i rozwój. Nie są moimi idolami. Bliskie są mi ich wartości, konsekwencja w działaniu i sposób podejmowania decyzji.
Michael Phelps. Oczywiście imponują mi jego osiągnięcia sportowe jako pływaka. A jeszcze bardziej fascynuje mnie droga, która go do nich doprowadziła.
Z jego historii wyniosłem przekonanie, że prawdziwe mistrzostwo zawsze wymaga poświęcenia. Nie da się osiągnąć rzeczy wyjątkowych, nie rezygnując z części innych możliwości. Każda wielka decyzja oznacza wybór. Na początku nigdy nie ma gwarancji, że lata ciężkiej pracy przyniosą sukces. Mimo to każdego dnia trzeba ponownie wybrać tę samą drogę. Bardzo utożsamiam się z podejściem Phelpsa do ciągłego rozwoju. Nie chodzi wyłącznie o to, aby być lepszym w swojej dyscyplinie. Sam proces systematycznej pracy rozwija charakter, cierpliwość, odporność psychiczną i umiejętność radzenia sobie z przeciwnościami. Nawet jeśli efekt nie pojawia się od razu, człowiek staje się silniejszy.
Ogromny szacunek budzi we mnie również jego historia po zakończeniu kariery. Phelps otwarcie mówił o swoich kryzysach, problemach psychicznych i chwilach, w których wydawało się, że wszystko stracił. Wielu uważało, że jego czas już minął. On jednak wrócił, ponownie zdobył złote medale olimpijskie i udowodnił, że błędy, porażki czy trudniejsze momenty nie definiują człowieka.
To jest mi bardzo bliskie. Wierzę, że nie warto żyć opiniami innych ludzi. Zawsze znajdą się osoby, które powiedzą, że jest za późno albo że czegoś nie da się zrobić. Jeżeli jednak robisz to, co naprawdę kochasz, jesteś gotów ciężko pracować i konsekwentnie podążasz swoją drogą, możesz osiągnąć znacznie więcej, niż większość ludzi uważa za możliwe.
Vladimir Horowitz fascynuje mnie nie tylko jako jeden z najwybitniejszych pianistów w historii, ale przede wszystkim jako człowiek, który osiągnął absolutne mistrzostwo dzięki bezkompromisowemu podejściu do jakości swojej pracy.
To, co najbardziej mnie w nim porusza, to brak fałszywej skromności. Nie ukrywał swojego talentu ani poziomu, który osiągnął. Nie budował swojej pozycji poprzez arogancję czy demonstrację wyższości. Jego umiejętności mówiły za niego. Najpierw były czyny, później sława. To podejście jest mi bardzo bliskie. Imponuje mi jego dążenie do perfekcji. Horowitz nie zadowalał się poziomem „bardzo dobrym”. Każdy detal miał znaczenie. Tak samo patrzę na rozwój – niezależnie od tego, czy dotyczy on fizjoterapii, zarządzania organizacją czy budowania zespołu.
Bardzo bliska jest mi także relacja mistrz–uczeń. Uważam, że wiedza ma największą wartość wtedy, gdy jest przekazywana dalej. Dlatego nauczanie, rozwijanie ludzi i obserwowanie ich sukcesów daje mi ogromną satysfakcję.
Horowitz potrafił połączyć świat sztuki z pragmatyzmem. Razem z żoną budował nie tylko wielką karierę artystyczną, ale również mądrze nią zarządzał. Pokazuje to, że pasja i najwyższa jakość mogą iść w parze z odpowiedzialnością oraz dobrym zarządzaniem.
Barack Obama inspiruje mnie nie dlatego, że został prezydentem Stanów Zjednoczonych, ale dlatego, jak do tego doszedł. Nie wywodził się z politycznej dynastii. Swoją pozycję budował cierpliwie, konsekwentnie i z ogromnym przekonaniem, że można zmieniać świat poprzez codzienną pracę oraz jednoczenie ludzi wokół wspólnych wartości.
Bardzo bliskie jest mi również jego podejście do rodziny. Relacja z Michelle Obamą pokazuje, że nawet pełniąc jedną z najważniejszych funkcji na świecie, można pozostać dobrym mężem, ojcem i partnerem.
Jest jedna historia, która szczególnie zapadła mi w pamięć. Michelle wspominała, że podczas prac nad reformą ochrony zdrowia obudziła się w środku nocy i zobaczyła Baracka stojącego przy oknie. Zapytała, dlaczego nie śpi. Odpowiedział, że zastanawia się, jak stworzyć lepszy system ochrony zdrowia dla milionów ludzi. To bardzo do mnie przemawia. Sam często wieczorami wracam myślami do WCF, do ludzi, za których odpowiadam, i do tego, jak jeszcze lepiej rozwijać organizację.
Cenię w Obamie szacunek do ludzi, umiejętność słuchania i budowania zespołów. Wierzę, że prawdziwy lider nie jest tym, który stoi ponad innymi, ale tym, który potrafi wydobyć z ludzi to, co najlepsze.
Tego, jak myślę i działam, nauczyłem się przy rodzinnym stole – w codziennych rozmowach, w sposobie, w jaki moi rodzice odnosili się do siebie i do innych ludzi, w obserwowaniu decyzji podejmowanych wtedy, kiedy nikt nie patrzył.
Nie wierzę, że wartości można zbudować z książek, szkoleń czy konferencji. Mogą one inspirować, poszerzać horyzonty, uczyć myślenia, ale fundament charakteru powstaje znacznie wcześniej.
Od rodziców i dziadków nauczyłem się, że szacunek i uczciwość należą się każdemu człowiekowi, niezależnie od stanowiska, wieku czy miejsca, z którego pochodzi. W moim domu sukces nigdy nie był celem samym w sobie. Był drogą do tworzenia rzeczy wartościowych – w zgodzie z własnymi wartościami i z pożytkiem dla innych.
To właśnie te wartości są dla mnie kompasem. Prowadzą mnie jako ojca, przedsiębiorcę, fizjoterapeutę i lidera. Wiele rzeczy w moim życiu zmieniało się przez lata, ale ten fundament pozostał niezmienny.
Dorastałem w rodzinie, w której medycyna, nauka i edukacja oraz działalność społeczna były i są ważną częścią życia. Nigdy nie były tylko zawodem wykonywanym od poniedziałku do piątku. Były sposobem patrzenia na świat i wynikały z odpowiedzialności za drugiego człowieka.
Po latach rozmów z rodzicami i dziadkiem oraz babcią zrozumiałem, że autorytet nie rodzi się z tytułów naukowych ani zajmowanych stanowisk. Nigdy nie traktowałem rodzinnych osiągnięć jako ciężaru ani presji. Przeciwnie – były dla mnie ogromnym źródłem inspiracji. Pokazały mi, że warto być wymagającym wobec siebie i jednocześnie życzliwym wobec innych.
Dzięki rodzinie zrozumiałem, że wiedza ma sens tylko wtedy, gdy przekłada się na realną pomoc drugiemu człowiekowi. Dlatego naturalnym kierunkiem mojego życia stały się fizjoterapia, edukacja i budowanie organizacji, które mają realny wpływ na życie ludzi.
Tworząc WCF, rozwijając nowe projekty, organizując konferencje czy angażując się społecznie, często wracam myślami do tego, czego nauczyłem się w domu. Nie próbuję kopiować poprzednich pokoleń. Staram się kontynuować ich sposób myślenia, odpowiadając na wyzwania współczesnego świata.
Specjalista w dziedzinie reumatologii, konsultant wojewódzki w dziedzinie reumatologii oraz wieloletni dyrektor Szpitala Reumatologicznego w Śremie. Od najmłodszych lat obserwowałem, jak wygląda odpowiedzialność za funkcjonowanie dużej jednostki ochrony zdrowia. Widziałem codzienną pracę lekarza, ale również człowieka zarządzającego zespołem, podejmującego trudne decyzje i dbającego o rozwój szpitala. Od taty nauczyłem się odpowiedzialności za ludzi, odwagi w podejmowaniu decyzji oraz przekonania, że lider powinien być obecny szczególnie wtedy, gdy sytuacja jest najtrudniejsza. Pokazał mi on również, że autorytet buduje się przez lata – kompetencją, uczciwością, spokojem i konsekwencją.
Specjalistka w dziedzinie reumatologii, od której nauczyłem się, że medycyna zawsze zaczyna się od człowieka, od rozmowy i uważnego wysłuchania. Dzięki niej zrozumiałem, że profesjonalizm nigdy nie powinien odbierać człowieczeństwa, a troska o drugiego człowieka jest wartością, która wykracza daleko poza gabinet lekarski.
Babcia była osobą, która każdego dnia budowała rodzinę swoją obecnością, spokojem i troską o innych. Od babci nauczyłem się doskonałej organizacji czasu, pewności siebie oraz bezgranicznej miłości do najbliższych.
Specjalista w dziedzinie reumatologii, twórca i wieloletni dyrektor Szpitala Reumatologicznego w Śremie, którym kierował przez trzydzieści osiem lat.
Był jednym z ludzi, którzy budowali polską reumatologię nie tylko poprzez leczenie pacjentów, ale przede wszystkim poprzez tworzenie opartego na empatii, trosce o pacjentów i pracowników oraz najwyższych standardach leczenia silnego ośrodka medycznego.
Wybitny polski fizyk, profesor nauk fizycznych, członek Polskiej Akademii Nauk oraz współtwórca Instytutu Fizyki Molekularnej PAN w Poznaniu. Specjalizował się w fizyce ciała stałego, radiospektroskopii elektronowego rezonansu paramagnetycznego (EPR), magnetyzmie oraz fizyce molekularnej. Jego dorobek naukowy miał znaczenie nie tylko dla polskiej, ale również światowej nauki.
Historia mojego dziadka pokazuje, że życiowa droga nie zawsze jest oczywista. Przerwał naukę w drugiej klasie liceum, aby pracować w zakładzie zegarmistrzowskim swojego ojca. Za namową starszego rodzeństwa wrócił jednak do szkoły. Tam spotkał wyjątkowego nauczyciela fizyki, który rozbudził w nim pasję do poznawania świata, a starszy brat podarował mu książkę „Mechanika ogólna” Arkadiusza Piekary, która tylko tę fascynację umocniła.
Dzięki dziadkowi zrozumiałem, że o przyszłości człowieka nie decyduje miejsce, w którym zaczyna życie, lecz ciekawość świata, odwaga do wyboru własnej drogi, zmiany i wytrwałość w rozwijaniu swoich talentów.
Wielokrotnie opowiadał mi on o swoim mistrzu – profesorze Piekarze. Mówił o nim z ogromnym szacunkiem, wdzięcznością i autentycznym wzruszeniem. W opowieściach dziadka profesor Piekara nie był wyłącznie wybitnym naukowcem. Był człowiekiem, który ukształtował jego sposób myślenia, pokazał, czym jest odpowiedzialność za naukę i jak wielką wartością jest przekazywanie wiedzy kolejnym pokoleniom.
Później dziadek z taką samą pasją, wiarą i zaangażowaniem wspierał ich rozwój, wierzył w ich potencjał i cieszył się z ich sukcesów. Obserwując jego podejście, zrozumiałem, że relacja mistrz–uczeń jest czymś znacznie głębszym niż przekazywanie wiedzy. To odpowiedzialność za drugiego człowieka, wiara w jego możliwości i pozostawienie po sobie ludzi, którzy będą potrafili pójść jeszcze dalej.
To właśnie dziadek Jan zaszczepił we mnie ogromny szacunek do tej relacji. Dziś, jako lider i przedsiębiorca, staram się nie tylko dzielić wiedzą, ale przede wszystkim pomagać innym rozwijać ich potencjał – dokładnie tak, jak kiedyś robił to mój dziadek.
Profesor Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, wybitna fizyczka, która przez wiele lat prowadziła badania nad fizyką kryształów i strukturą materii. Jej praca naukowa była przykładem ogromnej rzetelności, cierpliwości i intelektualnej dyscypliny. Pokazywała, że wielkie odkrycia rodzą się z ciekawości świata, systematycznej pracy i odwagi w zadawaniu pytań. Od niej nauczyłem się, że rozwój naukowy wymaga pokory, wytrwałości i gotowości do ciągłego poszukiwania prawdy. Mimo imponującej kariery naukowej stworzyła dom pełen ciepła, życzliwości i bliskości, do którego zawsze chętnie przychodziłem.
Profesor nauk medycznych, wybitny chirurg ręki, nauczyciel akademicki oraz jeden z najbardziej cenionych specjalistów w Polsce w swojej dziedzinie. Od lat łączy działalność kliniczną z pracą naukową i dydaktyczną, pokazując, że rozwój nigdy się nie kończy. Jest dla mnie przykładem dążenia do mistrzostwa, pokory wobec wiedzy i odpowiedzialności za kształcenie kolejnych pokoleń lekarzy.
Przedsiębiorca, działacz społeczny i parlamentarzysta. Jedna z ważnych postaci w historii naszej rodziny, reprezentująca pokolenie ludzi, dla których uczciwość, odpowiedzialność, pracowitość i szacunek do drugiego człowieka były naturalnym sposobem życia. Jego postawa przypomina mi, że trwałe wartości nie zmieniają się wraz z czasem. To właśnie charakter, konsekwencja i odpowiedzialność pozostają fundamentem wszystkiego, co budujemy.
Stworzyłem WCF, bo chciałem zbudować miejsce, w którym pacjent otrzyma opiekę, jakiej sam chciałbym doświadczyć. Wierzę, że „leczenie” to nie tylko najwyższa jakość usługi medycznej, równie ważne są życzliwość, dobra komunikacja, edukacja i wsparcie bliskich, dostępność, holistyczne spojrzenie na pacjenta. Wielkość organizacji nigdy nie była dla mnie najważniejsza. Ważniejsze było stworzenie miejsca, w którym pracownicy mają relację ze sobą, a pacjenci mogą im zaufać.
Ważnym elementem naszej misji są zgłębianie wiedzy i edukacja zespołu oraz kultura, w której pracujemy. Jako zespół angażujemy się w organizację wydarzeń naukowych, konferencji, rozwój kolejnych pokoleń specjalistów, działania charytatywne i sponsoring sportu.
Poznaj WCF
Kiedy jesteśmy w środku organizacji i każdego dnia wkładamy swoją wiedzę i siły w jej skuteczne działanie, nie zauważamy, jak ogromna zmiana wydarzyła się przez wszystkie te lata. Ta zmiana nie nastąpiła jednego dnia. Nie było momentu, w którym mała firma nagle stała się dużą organizacją. Były setki mniejszych decyzji, kolejni ludzie, kolejne miejsca, nowe kontrakty, nowe odpowiedzialności i problemy, których wcześniej po prostu nie było. Dziś, kiedy patrzę na tę drogę z perspektywy czasu, widzę jej skalę.
Na początku działałem sam: prowadziłem terapię, rozliczałem świadczenia, odbierałem telefony od pacjentów i umawiałem wizyty, przygotowywałem ofertę konkursową do NFZ i rysunki gabinetów dla wykonawcy, czytałem i wprowadzałem w życie przepisy z zakresu prawa medycznego, pilnowałem finansów. W momencie, kiedy zaufało mi więcej pacjentów i ich liczba wzrosła, zaproponowałem pracę żonie, która na początku zajmowała się rozliczaniem świadczeń i odbieraniem telefonów. Wraz z kolejnym wzrostem liczby pacjentów Joanna zaczęła prowadzić również fizjoterapię w domu chorego.
Później pojawiła się pierwsza rejestratorka, kolejne osoby, menedżerowie, kadry, księgowość, administracja, koordynatorzy oraz zespoły odpowiedzialne za kolejne obszary organizacji. Równolegle rosła działalność medyczna. Zaczynaliśmy od jednego kontraktu na fizjoterapię domową, a dzisiaj WCF to około 30 miejsc, około 20–23 kontraktów związanych z fizjoterapią domową i ambulatoryjną, cztery oddziały dzienne, dwa POZ-y i działalność komercyjna. Z rehabilitacji korzysta około 1500 pacjentów, a około 15 000 pacjentów jest objętych opieką naszych POZ-ów. Za tym wszystkim stoi kilkusetosobowy zespół.
Jednym z najbardziej obrazowych symboli tej zmiany jest dla mnie jednak nie liczba kontraktów czy pracowników, ale własna „złota rączka”. Kiedyś, będąc u mojego taty w Szpitalu, pomyślałem sobie, że chciałbym kiedyś prowadzić firmę na tyle dużą, żeby mogła zatrudniać człowieka, który przez cały dzień będzie miał co robić: naprawiać, montować, przewozić i pomagać utrzymywać firmowe miejsca w dobrym stanie. Wtedy wydawało mi się to symbolem naprawdę dużej firmy. Dzisiaj takiego człowieka mamy.
I paradoksalnie właśnie takie drobiazgi pozwalają mi czasami bardziej poczuć skalę tego, co zbudowaliśmy, niż liczby. Firma musi być już dużym organizmem, jeżeli potrzebuje własnych kadr, księgowości, finansów, marketingu, informatyków, prawników, osób odpowiedzialnych za jakość, bezpieczeństwo czy inwestycje.
Wraz ze wzrostem organizacji pojawia się jednak problem, o którym coraz więcej myślę: dług organizacyjny. Organizacja może przez długi czas rosnąć szybciej niż jej struktura. Można zdobywać kolejne kontrakty, zatrudniać ludzi, otwierać nowe miejsca i dodawać usługi, a braki w organizacji kompensować zaangażowaniem konkretnych osób.
Ktoś pamięta, ktoś przypomina, ktoś sprawdza, ktoś wie, do kogo zadzwonić, a ktoś bierze jeszcze jedną rzecz na siebie. Przez jakiś czas to działa – szczególnie wtedy, kiedy ma się świetnych i odpowiedzialnych ludzi. Problem pojawia się wtedy, kiedy sposób działania dobry dla organizacji liczącej kilkadziesiąt osób próbujemy przenieść do organizacji liczącej kilkaset.
W pewnym momencie samo zaangażowanie przestaje wystarczać. Potrzebujemy struktury, dobrych menedżerów, właściwych ludzi na właściwych miejscach, jasno określonej odpowiedzialności i praw decyzyjnych. Potrzebujemy mierników, standardów i procesów. Nie dlatego, żeby stworzyć więcej biurokracji, ale dlatego, że przy większej skali organizacja nie może być oparta na pamięci i dobrej woli kilku najbardziej zaangażowanych osób.
To jedna z ważniejszych lekcji, jakie wyniosłem z rozwoju i tworzenia WCF: system nie jest przeciwieństwem zaangażowania. Dobry system pozwala lepiej wykorzystać zaangażowanie ludzi. Jeżeli najbardziej zaangażowani pracownicy cały czas uzupełniają braki organizacji, ich energia zamiast na rozwój idzie na gaszenie problemów. Rolą systemu jest stworzenie warunków, w których ludzie mogą koncentrować się na tym, w czym naprawdę tworzą wartość.
Przez lata bliskie było mi podejście Jima Collinsa: najpierw właściwi ludzie, później kierunek. Dzisiaj rozumiem tę zasadę trochę inaczej. Samo znalezienie właściwego człowieka już nie wystarcza. Trzeba jeszcze stworzyć organizację, w której ten właściwy człowiek będzie wiedział, za co odpowiada, jakie ma kompetencje, gdzie są granice jego decyzyjności i za jakie decyzje będzie rozliczany. To także element szacunku wobec ludzi, którzy decydują się z nami i dla nas pracować.
Nawet najlepsi ludzie nie będą w stanie przez lata osiągać dobrych efektów w źle zaprojektowanej organizacji.
Wraz ze skalą zmienia się również rola lidera. Przy kilku czy kilkudziesięciu osobach można jeszcze bardzo wiele rzeczy zrobić osobiście: pamiętać, sprawdzać, interweniować i znać większość problemów organizacji. Przy kilkuset osobach staje się to niemożliwe i nieodpowiedzialne. Jako liderzy jesteśmy przecież odpowiedzialni za zespoły.
Wtedy dobry lider nie jest już przede wszystkim człowiekiem, który sam rozwiązuje najwięcej problemów. Jest człowiekiem, który buduje organizację zdolną do rozwiązywania problemów bez jego ciągłej obecności.
To wymaga zaufania, ale także jasności odpowiedzialności. Jeżeli komuś dajemy zaufanie i odpowiedzialność, musimy pozwolić mu podejmować decyzje. Możemy mierzyć wyniki, kontrolować jakość i rozmawiać o błędach, ale nie możemy jednocześnie odbierać człowiekowi prawa do decydowania. Inaczej odpowiedzialność pozostaje tylko na papierze.
Patrząc na rozwój WCF, widzę więc, że największą zmianą nie jest sama liczba kontraktów, placówek, pacjentów czy pracowników. Znacznie ciekawsze jest to, co ta skala wymusza na organizacji i na ludziach, którzy nią zarządzają. Sposób zarządzania, który pozwolił nam dojść do pewnego miejsca, nie musi być sposobem, który pozwoli nam przejść kolejny etap.
Dlatego dzisiaj nie chcemy budować WCF poprzez dokładanie najbardziej zaangażowanym ludziom kolejnych rzeczy do zrobienia ani poprzez przekonanie, że ktoś zawsze będzie pamiętał. Chcemy budować organizację, w której odpowiedzialność ma swoje miejsce, ludzie znają swoje kompetencje i granice, decyzje podejmowane są na właściwym poziomie, a procesy i systemy pomagają ludziom dobrze wykonywać swoją pracę.
Bo wzrost organizacji to nie tylko więcej placówek, pacjentów, pracowników i przychodów. Wzrost organizacji musi oznaczać również wzrost jej zdolności do organizowania samej siebie.
I być może właśnie to jest jeden z najtrudniejszych momentów w rozwoju firmy: zrozumieć, że organizacja zbudowana dzięki ogromnemu zaangażowaniu ludzi potrzebuje teraz równie dużego zaangażowania w zbudowanie swojej architektury. A tak na prawdę wiem, że nie da się zamknąć procesu budowania architektury organizacji. Bo kiedy jesteśmy w środku organizacji i każdego dnia wkładamy swoją wiedze i siły w jej skuteczne działanie nie zauważamy jak ogromna zmiana dzieje się cały czas.
Wierzę, że kultura organizacyjna nie powstaje przypadkiem. Tworzy się każdego dnia. Poprzez sposób prowadzenia rozmów, podejmowania decyzji, rozwiązywania trudnych sytuacji i traktowania innych ludzi. Tak tworzy się warunki do odpowiedzialności i długoterminowego działania.
Wierzę, że szacunek i wysokie wymagania nie stoją ze sobą w sprzeczności. Przeciwnie – wzajemnie się wzmacniają. Najlepsze organizacje powstają wtedy, gdy ludzie czują się ważni i jednocześnie wiedzą, że są częścią czegoś większego, a jakość ich codziennej pracy decyduje o sile całej organizacji.
WCF został zbudowany wokół tej jednej prostej idei. Nie próbujemy robić wszystkiego. Koncentrujemy się na tym, w czym możemy być naprawdę wyjątkowi. Łączymy trzy elementy: to, co ma realną wartość dla pacjentów, to, w czym możemy osiągać najwyższy poziom, oraz to, co pozwala organizacji rozwijać się w sposób odpowiedzialny i długoterminowy. Dlatego rozwijamy się konsekwentnie, bez przypadkowych decyzji i bez pogoni za chwilowymi trendami. Każdy nowy projekt musi odpowiadać na jedno pytanie: Czy to przybliża nas do realizacji naszej misji?
W WCF świadczymy usługi w ramach Narodowego Funduszu Zdrowia oraz komercyjnie. Nasze placówki to:
ul. Bohaterów II WŚ 33, Poznań
ul. Wschodnia 7, Śrem
ul. Adama Mickiewicza 2a, Golina k. Konina
ul. Bohaterów II WŚ 33, Poznań
ul. Łomżyńska 1, Poznań
ul. Zagrodnicza 30, Poznań
ul. Polska 13, Poznań
ul. Żmigrodzka 41/49, Poznań
ul. Garczyńskiego 15/17, Poznań
ul. Szamotulska 29, Rokietnica
ul. Wschodnia 7, Śrem
ul. Wrzesińska 14, Gniezno
ul. Fromborska 24, Września
os. Zamoyskiego 3/U3, Zalasewo
ul. Wrzesińska 41, Swarzędz
ul. Innowatorów 8, Dąbrowa
ul. Wyzwolenia 1A, Opalenica
ul. Kazimierza Odnowiciela 19, Pobiedziska
ul. Sarnowska 2, Rawicz
os. Lecha 43, Poznań
ul. Zagrodnicza 30A, Poznań
ul. Wschodnia 7, Śrem
ul. Mickiewicza 2a, Golina
ul. Milczańska 5, Poznań
ul. Piątkowska 94, Poznań
Powiat Poznański
Powiat Miasto Poznań
Powiat Śremski
Powiat Koniński,
Powiat Gnieźnieński,
Powiat Wrzesiński,
Powiat Grodzisk Wielkopolski
os. Lecha 43, Poznań
ul. Zagrodnicza 30, Poznań
ul. Grottgera 34b/1, Śrem
WCF jest jedną z 3 placówek w województwie wielkopolskim organizujących tego typu kształcenie, łączących doświadczenie dydaktyczne z praktycznym podejściem do nowoczesnej fizjoterapii.
Celem szkolenia specjalizacyjnego w dziedzinie fizjoterapii jest przygotowanie do prowadzenia kompleksowego usprawniania poprzez pogłębianie wiedzy, rozwijanie umiejętności praktycznych oraz kształtowanie kompetencji niezbędnych w pracy z pacjentem.
Informacje o specjalizacjiStudia podyplomowe przygotowują do bezpiecznego i skutecznego wykorzystania fizjoterapii w neurologii osób dorosłych, w oparciu o aktualną wiedzę i wysokie standardy kształcenia. Zajęcia prowadzone są przez doświadczoną, aktywną zawodowo kadrę specjalistów, łączących działalność dydaktyczną z praktyką kliniczną.
Informacje o kierunkuStudia podyplomowe z zakresu integracji sensorycznej przygotowują do pracy diagnostyczno-terapeutycznej z dziećmi i dorosłymi z zaburzeniami przetwarzania sensorycznego. Program łączy wiedzę teoretyczną z praktycznymi umiejętnościami, wspierając skuteczne i indywidualnie dopasowane oddziaływania terapeutyczne.
Informacje o kierunkuSpotkanie Ekspertów to coroczne wydarzenie stanowiące przestrzeń wymiany wiedzy i doświadczeń między specjalistami z zakresu fizjoterapii, ortopedii i reumatologii. Jego celem jest podkreślanie znaczenia współpracy lekarzy i fizjoterapeutów w zwiększaniu skuteczności leczenia oraz poprawie jakości życia pacjentów.
Dzień Osteopaty – Konferencja poświęcona jest osteopatii jako integralnemu, klinicznemu podejściu do diagnostyki i leczenia zaburzeń narządu ruchu.
ChildŚrem – Konferencja ma charakter warsztatowo-naukowy i jest poświęcona zdrowiu psychicznemu dzieci oraz młodzieży. Stanowi przestrzeń wymiany wiedzy i doświadczeń w odpowiedzi na narastające wyzwania związane z kondycją psychiczną najmłodszych.
ChildPoznań to ogólnopolska konferencja na Akademii Wychowania Fizycznego w Poznaniu, poświęcona rozwojowi układu nerwowego dziecka. Wydarzenie łączy naukę i praktykę, gromadząc specjalistów z różnych dziedzin, którzy z interdyscyplinarnej perspektywy omawiają sposoby wspierania potencjału i dojrzewania dzieci.
NeuroPoznań to konferencja naukowo-szkoleniowa poświęcona fizjoterapii neurologicznej w świetle najnowszych badań oraz doświadczeń klinicznych ekspertów. Wydarzenie stanowi przestrzeń wymiany wiedzy między specjalistami, praktykami i studentami zainteresowanymi nowoczesnym podejściem do neurorehabilitacji.
Działalność społeczna, pomoc innym oraz wspieranie inicjatyw, które mają pozytywny wpływ na ludzi, są dla mnie naturalną częścią odpowiedzialności.
Uważam, że jeżeli mamy możliwość wykorzystać swoją wiedzę, doświadczenie, czas lub zasoby, aby pomóc innym, powinniśmy to robić.
Dlatego angażujemy się w projekty społeczne, wspieramy osoby i organizacje, dla których zdrowie, rozwój i aktywność mają szczególne znaczenie. Ważną częścią zaangażowania WCF jest wspieranie sportu – szczególnie inicjatyw, które promują aktywność fizyczną, konsekwencję, rozwój młodych ludzi i wartości, które sport buduje.
Wielkopolska jest miejscem, w którym na co dzień rozwijam swoją działalność, jednak ze Śremem łączy mnie szczególna więź. Dlatego chętnie angażuję się we wspieranie lokalnych inicjatyw, zwłaszcza sportowych i społecznych.
Dystans zmienia perspektywę – nie tylko w sporcie
Codzienny trening to element mojego życia. Wtedy najłatwiej mi uporządkować myśli. Biegając, jeżdżąc na rowerze i pływając, wymyśliłem wiele rzeczy, które dziś realizuję. Jestem wdzięczny moim bliskim za to, że rozumieją, że chcę regularnie trenować i jestem szczęśliwy, kiedy mi kibicują.
IRONMAN to jedno z najbardziej wymagających wyzwań w sporcie wytrzymałościowym – 3,8 km pływania, 180 km na rowerze i 42,2 km biegu wymagają nie tylko przygotowania fizycznego, ale przede wszystkim cierpliwości, konsekwencji i pokory.
IRONMAN nigdy nie był dla mnie tylko wyścigiem. Pomógł zrozumieć, że marzenia realizuje się dzięki codziennym decyzjom, regularnej pracy i gotowości do robienia tego, co trzeba, nawet wtedy, gdy nie jest łatwo.
Każdy trening daje lekcję. Czasem pokazuje postęp, czasem przypomina o ograniczeniach. Dobrze nauczyć się wyciągać wnioski, poprawiać błędy i cierpliwie budować formę.
To doświadczenie często wraca do mnie również poza sportem. W pracy, zarządzaniu organizacją i życiu osobistym widzę tę samą zasadę: trwałe efekty powstają z małych, konsekwentnych działań wykonywanych każdego dnia.
IRONMAN pokazał mi, że nie zawsze mamy wpływ na wszystkie okoliczności, ale zawsze mamy wpływ na swoje przygotowanie, nastawienie i decyzje, które podejmujemy po drodze.
IRONMAN nauczył mnie też jednej z najważniejszych lekcji w życiu. Po części pływackiej i rowerowej przychodzi moment, w którym rozpoczynam maraton. To właśnie wtedy meta wydaje się najbardziej odległa. Każdy krok jest powolny, droga zdaje się nie kończyć, a cel wciąż pozostaje gdzieś daleko. W takich chwilach zrozumiałem, że nie da się pokonać całego dystansu naraz. Można zrobić tylko jeden kolejny krok. I właśnie te pojedyncze kroki, powtarzane z cierpliwością i konsekwencją, ostatecznie prowadzą do mety. Ta lekcja przypomina mi każdego dnia, że największe cele osiąga się nie spektakularnymi zrywami, lecz wytrwałością i codziennym ruchem do przodu.
Cervia, Włochy – 2018
Kopenhaga, Dania – 2019
Nicea, Francja – 2021
Hamburg, Niemcy – 2022
Klagenfurt, Austria – 2022
Cascais, Portugalia – 2022
Maastricht, Holandia – 2022
Gdynia, Polska – 2023
Hamburg, Niemcy – 2023
Cervia, Włochy – 2023
Taupō, Nowa Zelandia – 2024
Hamburg, Niemcy – 2024
Kalmar, Szwecja – 2024
Cervia, Włochy – 2024
Nelson Mandela Bay, Republika Południowej Afryki – 2025
Vitoria-Gasteiz, Hiszpania – 2025
Panama City Beach, FL, USA – 2025
Florianópolis, Brazylia – 2026
Tallinn, Estonia – 2026
AWA – All World Athlete Bronze – 2026
Przeczytaj relacje z zawodówRefleksje, doświadczenia i relacje z kolejnych etapów.
To była walka na całej długości trasy... każdy ruch reka, przekrecenie korba, każdy krok – każdy element na tym etapie mojego wytrenowania byl…
Kiedy jesteśmy w środku organizacji i każdego dnia wkładamy swoją wiedzę i siły w jej skuteczne działanie, nie zauważamy, jak ogromna zmiana wydarzyła się przez wszystkie te lata.
Przygotowałem się do tych zawodów naprawdę solidnie. Nie dlatego, że wcześniej nie trenowałem, ale tym razem ułożyłem plan i logistykę tak, że realnie mogłem wykonywać długie…
Pełny dorobek naukowy oraz doświadczenie zdobywane podczas szkoleń i staży.
1. Romanowski M, Rąglewska P. Sposoby radzenia sobie z bólem stawów kończyn i kręgosłupa przez osoby starsze. Praktyczna Fizjoterapia & Rehabilitacja, 2010; 5 ,
2. Romanowski M, Korman P. Osteopatia – jeszcze mało znana wśród ankietowanych lekarzy. Polski Przegląd Nauk o Zdrowiu, 2010; 1: 22.
3. Romanowski M. Możliwość wykorzystania osteopatii w leczeniu fibromialgii. Polski Przegląd Nauk o Zdrowiu, 2011; 3
4. Romanowski M. Łańcuchy mięśniowo-powięziowe. Charakterystyka taśm anatomicznych. Medycyna Manualna 2011; 2
5. Romanowski M. Stabilizacja statyczna i dynamiczna barku w toku postępowania rehabilitacyjnego po jednokrotnym zwichnięciu przednim stawu ramiennego. Leczenie zachowawcze. Fizjoterapia Polska 2011; 11: 1
6. Romanowski M, Rąglewska P, Grześkowiak M. Postępowanie kinezyterapeutyczne w leczeniu chorych na zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa. Praktyczna Fizjoterapia & Rehabilitacja. 2012; 30
7. Romanowski M. Osteopatia uzupełnieniem leczenia chorych z reumatoidalnym zapaleniem stawów. Reumatologia 2012; 50(4): 1
8. Romanowski M, Romanowska J., Grześkowiak M. A comparison of the effects of deep tissumassage and therapeutic massage on chronic low back pain. E-newsletter Currents: Pain Management News and Research. American Academy of Pain Management’s 7/12/2012
9. Romanowski M. Issues that Need to be Addressed in Massage Therapy. Nurs Midwifery Stud. 2012;1(2):109-10. DOI: 10.5812/nms.8773
10. Romanowski M. Kinezyterapia elementem kompleksowej rehabilitacji pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów. Polski Przegląd Nauk o Zdrowiu, 2012; 2 (30): 161- 167
11. Romanowski M. Leczenie osteopatyczne w przewlekłym uszkodzeniu stożka rotatorów stawu ramiennego. Medycyna Manualna 2013;1:24-37.
12. Romanowski M. Masaż głęboki i jego wpływ na aktywność choroby oraz sprawność funkcjonalną chorego z zesztywniającym zapaleniem stawów kręgosłupa – opis przypadku. Fizjoterapia Polska 2013 (13); 2 : 42- 47.
13. Romanowski M, Straburzyńska-Lupa A, Romanowska A, Lorenc R. A comparison of the effects of kinesiotherapy and post-isometric relaxation on knee pain in patients with rheumatoid arthritis. Annals of the Rheumatic Diseases June 2014 volume 73, supplement 2, page 1174.
14. Romanowski W, Zdanowska A, Romanowski M. Choroba zwyrodnieniowa stawów – aktualne standardy leczenia (Osteoarthritis – the current standards of treatment). Forum Reumatologiczne 2016;2(2):52-57.
15. Romanowski MW, Špiritovic M, Samborski W (2016) Deep Tissue Massage and its Effect on Low Back Pain and Functional Capacity of Pregnant Women – A Case Study. J Nov Physiother 6:295.
16. Romanowski MW, Dwornik M, Kwaśniewska A, Nowacka K , Samborski W. Ocena wpływu technik osteopatycznych oraz ćwiczeń ruchowych na zakres ruchu oraz odczucie bólu w zamrożonym barku – opis przypadku. (Evaluation of the impact of osteopathic techniques and physical exercises on the range of motion and sensation of pain in the frozen shoulder – a case report). Ból 2016, Tom 17, Nr 4, s. 53-58.
17. Romanowski MW, Špiritović M, Zdanowska A, Kwaśniewska A. Ocena wpływu terapii manualnej na sprawność funkcjonalną rąk chorych z twardziną układową – opis przypadku (Evaluation of the manual therapy effect on hand functional efficiency in the patients with systemic sclerosis – case description). Fizjoterapia Polska. 2016;16(4);14-23.
18. Romanowski MW. Fizjoterapia i terapia manualna chorych z reumatoidalnym zapaleniem stawów ze szczególnym uwzględnieniem stopy. Praktyczna Fizjoterapia & Rehabilitacja. 2017; 80.
19. Romanowski MW. Toczeń rumieniowaty układowy i reumatoidalne zapalenie stawów. Diagnostyka i fizjoterapia. Praktyczna Fizjoterapia & Rehabilitacja. 2017; 82.
20. Romanowski MW, Straburzńyska-Lupa A. Krioterpaia w reumatologii. Praktyczna Fizjoterapia & Rehabilitacja. 2017; 84.
21. Romanowski MW, Špiritović M, Rutkowski R, Dudek A, Samborski W, Straburzyńska-Lupa A. Comparison of Deep Tissue Massage and Therapeutic Massage for Lower Back Pain, Disease Activity, and Functional Capacity of Ankylosing Spondylitis Patients: A Randomized Clinical Pilot Study. Evidence-based Complementary and Alternative Medicine : eCAM. 2017;2017:9894128. doi:10.1155/2017/9894128.
22. Rutkowski R, Gałczyńska-Rusin M, Małgorzata Gizińska M, Straburzyński-Lupa M, Zdanowska A, Romanowski MW, Romanowski W, Budiman-Mak E, Straburzyńska-Lupa A. Adaptation and Validation of the Foot Function Index-Revised Short Form into Polish. BioMed Research International, vol. 2017, Article ID 6051698, 7 pages, 2017. doi:10.1155/2017/6051698.
23. Romanowski MW, Kostiukow A, Majchrzak M, Malak R, Samborski W. Ból dolnego odcinka kręgosłupa u osób starszych. Możliwe przyczyny oraz skuteczność ćwiczeń wzmacniających. Rehab. Prakt. 2018, nr 1, s. 7-18.
24. Špiritović M, Štorkánová H, Oreská S, Šmucrová H, Heřmánková B,. Romanowski MW, Pavlů D, Olejárová M, Tomčik M. Nefarmakologická terapie u systémové sklerodermie. Cesk. Revmatol. 2018 : Vol. 26, nr 1, s. 34-44.
25. Romanowski MW, Majchrzak M, Kostiukow A, Malak R, Samborski W. Wpływ terapii manualnej na odczucie bólu, sprawność oraz siłę chwytu rąk u chorego z reumatoidalnym zapaleniem stawów. (Effect of manual therapy on pain sensation and hand dexterity and grip strength in a patient with RA). Ortop. Traum. Rehab. 2018 : Vol. 20, nr 2, s. 157-162. doi: 10.5604/01.3001.0012.0433.
26. Straburzyńska-Lupa A, Kasprzak MP, Romanowski MW, Kwaśniewska A, Romanowski W, Iskra M, Rutkowski R. The effect of whole-body cryotherapy at different temperatures on proinflammatory cytokines, oxidative stress parameters, and disease activity in patients with ankylosing spondylitis. Oxidative Medicine and Cellular Longevity, vol. 2018, Article ID 2157496, 8 pages, 2018.
27. Kostiukow A, Romanowski MW, Ignaszak E, Poniewierski P, Jajor J, et al. (2018) Autoimmune Diseases and Vitamin Deficiencies on Autoimmune Thyroiditis, With Special Attention to Hashimoto Thyroiditis. Fam Med Med Sci Res 7: 232 DOI: 10.4172/2327-4972.1000232
28. Romanowski M, Kostiukow A., Kubaszewski Ł., Romanowski W., Majchrzycki M., Wiśniewski E., Samborski W. – Low back pain – summary of the 2017 Expert Meeting. Fizjoterapia Polska 2019; 19(1); 108-122
29. Romanowski M, Kostiukow A., Marszałek S, Kołodziej Ł, Sadlik B, Romanowski W, Gałęcka M, Cottrel E, Chudyk A, Jarocka M, Samborski W. – II Spotkanie Ekspertów Fizjoterapia – Ortopedia – Reumatologia – podsumowanie konferencji, Forum Reumatologiczne 2019;5(4):214-218.
30. Romanowski M – III Spotkanie Ekspertów – Głos fizjoterapeuty 1/2020(10):34
1. Romanowski W, Lorenc R, Romanowski MW. Kinezyterapia w chorobach reumatycznych. Wielka Fizjoterapia Tom 2. Elsevier Urban & Partnetr. Wrocław, 2014.
1. Krótki P, Romanowski M, Kot T. Środowisko wodne w profilaktyce zdrowotnej. Aktywność Fizyczna w profilaktyce zdrowia, WiDŚK, Opole, 2007, 28-33
2. Klimorowski M, Romanowski M, Gliszyńska P. Użyteczność sport-testerów w indywidualizacji treningu. Badania nad ruchem w aspekcie biologicznym, psychologicznym i społeczno-kulturowym. AWF Poznań, 2009, 189-198
3. Krótki P, Romanowski M, Kot T. Wiedza Polaków na temat wpływu ruchu na organizm w świetle stylu życia człowieka. Badania nad ruchem w aspekcie biologicznym, psychologicznym i społeczno-kulturowym. AWF Poznań, 2009, 117-124
4. Romanowski M. Krioterapia ogólnoustrojowa ważnym elementem leczenia niefarmakologicznego chorych z zesztywniającym zapaleniem stawów kręgosłupa. Doktorant a innowacyjność podejmowanych tematów badań. Creativetime, 2011, 186-190
5. Romanowski M. Powięź jako sieć przenosząca informacje. Ogólna „mapa drogowa” taśm anatomicznych. AWF Poznań, 2011: 277-282
6. Romanowski M, Romanowska J, Grześkowiak M.A comparison of the effects of deep tissue massage and therapeutic massage on chronic low back pain. IOS Book Research into Spinal Deformities 8, Amsterdam 2012, 411-414
7. Romanowski M. Wstępna ocena wpływu masażu głębokiego na funkcję i odczuwanie bólu chorych z zesztywniającym zapaleniem stawów kręgosłupa(ZZSK). Kultura fizyczna i turystyka w badaniach naukowych doktorantów. AWF Poznań 2012, 54-61
8. Klimorowski M, Romanowski M. Wybrane techniki fizjoterapeutyczne w tendionopatiach. AWF Poznań 2013, 56-62
9. Romanowski M. Masaż głęboki. Działanie przeciwbólowe u kobiet w ciąży. AWF Poznań 2013, 63-70
10. Grześkowiak M, Lewandowski J, Bach E, Barinow-Wojewódzki A, Romanowski M. – Plastrowanie dynamiczne w praktyce fizjoterapeutycznej. AWF Poznań 2013, 71-81
11. Romanowski M, Lorenc R, Romanowski W. Historia rehabilitacji w Poznańskim Ośrodku Reumatologicznym w Śremie. DYSFUNKCJE NARZĄDÓW RUCHU – Różne oblicza fizjoterapii. Katedra I Klinika Rehabilitacji Uniwersytetu Medycznego Im. Karola Marcinkowskiego W Poznaniu. 2014; Tom 5; 7-19
12. Romanowski M, Barańska E, Klimorowski M, Romanowska J. Masaż głęboki taśmy głębokiej przedniej kończyny górnej w zespole „bolesnego barku” u chorych z reumatoidalnym zapaleniem stawów. DYSFUNKCJE NARZĄDÓW RUCHU – Różne oblicza fizjoterapii. Katedra I Klinika Rehabilitacji Uniwersytetu Medycznego Im. Karola Marcinkowskiego W Poznaniu. 2014; Tom 5; 83-94
13. Barańska E, Romanowski M, Gajewska E, Sobieska M, Samborski W. Rozwój i sposoby oceny funkcji kończyny górnej u dzieci w pierwszych miesiącach życia. DYSFUNKCJE NARZĄDÓW RUCHU – Różne oblicza fizjoterapii. Katedra I Klinika Rehabilitacji Uniwersytetu Medycznego Im. Karola Marcinkowskiego W Poznaniu. 2014; Tom 5; 95-103
14. Dwornik M, Majchrzycki M, Ewaluatorzy: Marszałek S, Romanowski M – Opis Zawodu – OSTEOPATA. Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, Departament Rynku Pracy, Warszawa 2019. ISBN 978-83-7789-495-8 [291].
1. Krótki P, Romanowski M, Kot T. Środowisko wodne w profilaktyce zdrowotnej., VI Międzynarodowe warsztaty kół naukowych i młodych pracowników nauki „Ruch jako lek…” Głuchołazy, 2007
2. Klimorowski M, Romanowski M, Gliszyńska P. Użyteczność sport-testerów w indywidualizacji treningu. VII Międzynarodowe warsztaty kół naukowych imłodych pracowników nauki „Ruch jako lek…”, Głuchołazy, 2008
3. Krótki P, Romanowski M, Kot T. Wiedza Polaków na temat wpływu ruchu na organizm w świetle stylu życia człowieka. II Festiwal Nauki i Kultury Studenckiej AWF Poznań FENIKS, 2008
4. Romanowski M, Rąglewska P. Sposoby radzenia sobie z bólem stawów kończyn i kręgosłupa przez osoby starsze. II Wiosna z fizjoterapią, Warszawa, 2008
5. Romanowski M, Korman P. Osteopatia – jeszcze mało znana wśród ankietowanych lekarzy. Perspektywy rozwoju rehabilitacji w Polsce, Pabianice, 2009
6. Romanowski M. Wpływ terapii manualnej na funkcję stawu kolanowego u chorych z reumatoidalnym zapaleniem stawów. Rola osteopatii i terapii manualnej w procesie rehabilitacji, Poznań, 2010
7. Romanowski M. Wpływ terapii manualnej na odczuwanie bólu stawu kolanowego u chorych z reumatoidalnym zapaleniem stawów. XXVII Konferencja Naukowo-Szkoleniowa Ortopedów Wojska Polskiego,Szczyrk, 2010
8. Romanowski M. Możliwość wykorzystania osteopatii w leczeniu fibriomialgii. VIII Międzynarodowe warsztaty kół naukowych i młodych pracowników nauki „Ruch jako lek…”,Głuchołazy, 2010
9. Romanowski M. Wpływ terapii manualnej na funkcję stawu kolanowego u chorych z reumatoidalnym zapaleniem stawów. II Krajowe Spotkanie Reumatologiczne Sopot, 2010.
10. Romanowski M. Wykorzystanie technik terapii manualnej w celu usprawnienia stawu kolanowego chorych z reumatoidalnym zapaleniem stawów. VII Ogólnopolska Konferencja Naukowa: „Perspektywy rozwoju rehabilitacji w Polsce”, Pabianiace, 2010
11. Romanowski M. Powięź jako sieć przenosząca informacje. Ogólna „mapa drogowa” taśm anatomicznych. IV FENIKS:” Nowe idee w badaniach nad rehabilitacją”, Poznań, 2010.
12. Romanowski M. Wpływ masażu głębokiego na funkcję i odczuwanie bólu na przykładzie chorego z zesztywniającym zapaleniem stawów kręgosłupa(ZZSK) – opis przypadku. Międzynarodowy Dzień Inwalidy, XVII-Edycja, Zgorzelec 2011.
13. Romanowski W , Brenda Z, Lorenc R, Straburzyńska-Lupa A , Romanowski M, Z. Świetlik Z. Wpływ wybranych zabiegów fizykoterapeutycznych na miejscowy stan zapalny u chorych z RZS. Międzynarodowy Dzień Inwalidy, XVII-Edycja, Zgorzelec 2011.
14. Romanowski W, Brenda Z, Straburzyńska-Lupa A, Romanowski M. Efekt przeciwbólowy wybranych zabiegów fizykalnych. XXI Zjazd Polskiego Towarzystwa Reumatologicznego, Mikołajki 2011
15. Romanowski M. Wstępna ocena wpływu masażu głębokiego na funkcję i odczuwanie bólu chorych z zesztywniającym zapaleniem stawów kręgosłupa(ZZSK). II Krajowa Konferencja Naukowa Doktorantów Akademii Wychowania Fizycznego, Poznań 2011
16. M. Romanowski: Stabilizacja statyczna i dynamiczna barku w toku postępowania rehabilitacyjnego po jednokrotnym zwichnięciu przednim stawu ramiennego. Leczenie zachowawcze. XV Jubileuszowy Międzynarodowy Kongres Polskiego Towarzystwa Fizjoterapii, Łódź 2011
17. Romanowski M. Osteopatia w uszkodzeniach pierścienia rotatorów. 6th international Poznań Course in Shoulder, Elbow and Wrist Surgery, Poznań 2012
18. Romanowski M, Romanowska J, Grześkowiak M. A comparison of the effects of deep tissumassage and therapeutic massage on chronic low back pain. 9th Biennial International Research Society of Spinal Deformities (IRSSD) Meeting, Poznań 2012
19. Romanowski M. Osteopatia uzupełnieniem leczenia chorych z reumatoidalnym zapaleniem stawów. 9th Central European Congress of Rheumatology and 3rd Annualn Meeting of Polish Rheumatologists, Kraków 2012
20. Romanowski W, Straburzyńska-Lupa A, Brenda Z†, Romanowski M. Porównanie działaniaprzeciwbólowego ciepła i zimna u chorych na RZS. VIII Ogólnopolska Konferencja Naukowa: „Perspektywy rozwoju rehabilitacji w Polsce”, Pabianiace 2012
21. Romanowski M, Klimorowski M. Wpływ krioterapii ogólnoustrojowej na aktywność choroby oraz sprawność funkcjonalną u chorych na ZZSK. VIII Ogólnopolska Konferencja Naukowa: „Perspektywy rozwoju rehabilitacji w Polsce”, Pabianiace 2012
22. Klimorowski M, Romanowski M. Postępowanie fizjoterapeutyczne w wybranych tendinopatiach. VIII Ogólnopolska Konferencja Naukowa: „Perspektywy rozwoju rehabilitacji w Polsce”, Pabianiace 2012
23. Romanowski M. Masaż głęboki. Działanie przeciwbólowe u kobiet w ciąży. konferencja naukowo- szkoleniowa pt. „Postępy w rehabilitacji klinicznej”, Ludwikowo 2012
24. Romanowski M. Leczenie osteopatyczne w tendinopatii mięśnia nadgrzebieniowego. Międzynarodowy Dzień Inwalidy, XIX-Edycja, Zgorzelec 2013
25. Romanowski M, Lorenc R, Romanowski W. Historia Rehabilitacji w Poznańskim Ośrodku Reumatologicznym w Śremie. 100 lat Ortopedii Polskiej, 50 lat Fizjoterapii w Polsce, Poznań 2013
26. Romanowski M, Romanowski W. 60 lat działalności Poznańskiego Ośrodka Reumatologicznego w Śremie w stuletniej historii Poznańskiej Ortopedii. 100 lat Ortopedii Polskiej, 50 lat Fizjoterapii w Polsce, Poznań 2013
27. Romanowski M. Masaż głęboki taśmy powierzchownej przedniej i głębokiej przedniej kończyny górnej jako forma prewencji bólu barku u pływaków. VIII Międzynarodowy Kongres Polskiego Towarzystwa Rehabilitacji. Współczesne kierunki rehabilitacji po urazach wielonarządowych. 5-7.09 Poznań 2013
28. Romanowski M. Osteopatia uzupełnieniem kompleksowego leczenia fibromialgii. VIII Międzynarodowy Kongres Polskiego Towarzystwa Rehabilitacji. Współczesne kierunki rehabilitacji po urazach wielonarządowych. 5-7.09 Poznań 2013
29. Romanowski M. Trening stabilizacyjny postawy ciała jako uzupełnienie kompleksowej rehabilitacji u chorych z zesztywniającym zapaleniem stawów kręgosłupa. IV Krajowe Spotkanie Reumatologiczne. 12-14.09 Sopot 2013
30. Romanowski M, Klimorowski M. Masaż głęboki i jego oddziaływanie na chorych z zesztywniającym zapaleniem stawów kręgosłupa. IX Ogólnopolska Konferencja „Perspektywy Rozwoju Fizjoterapii”. 25-26.10 Pabianice 2013
31. Romanowski MW. Leczenie zachowawcze „łokcia tenisisty”. Masaż głęboki uzupełnieniem kompleksowej fizjoterapii. Konferencja Naukowa – 20. Edycja – Zgorzelec 20-23 marca 2014
32. Klimorowski M, Lorenc R, Romanowski M. Propozycja terapii w zespole przedniego przedziału kolana. Konferencja Naukowa – 20. Edycja – Zgorzelec 20-23 marca 2014
33. Romanowski MW. Wykorzystanie stretchingu statycznego i poizometrycznej relaksacji mięśni w celu zwiększenia zakresu ruchu w stawie ramiennym. Konferencja Naukowa – 20. Edycja – Zgorzelec 20-23 marca 2014
34. Romanowski M, Straburzyńska-Lupa A, Romanowska A, Lorenc R. A comparison of the effects of kinesiotherapy and post-isometric relaxation on knee pain in patients with rheumatoid arthritis. Annual European Congress of Rheumatology (EULAR), Paris, France, 11-14 czerwiec, 2014
35. Romanowski MW. Terapia manualna w leczeniu chorych z twardziną układową [Manual therapy in treatment of patient with systemic sclerosis]. X międzynarodowa Konferencja „Perspektywy Rozwoju fizjoterapii” ; Pabianice 17-18 października 2014
36. Romanowski MW, Špiritović M, Samborski W. Przezskórna elektryczna stymulacja nerwów (TENS) w leczeniu bólu przewlekłego [Transcutaneous electrical nerve stimulation (TENS) for chronic pain management]. Konferencja Naukowa – 21. Edycja ; Zgorzelec 20-21 marca 2015
37. Romanowski MW, Straburzyńska-Lupa A, Romanowski W, Keczmer P, Majchrzycki M, Samborski W. Whole body cryotherapy in rehabilitation of patients with ankylosing spondylitis. World Confederation for Physical Therapy Congress; 1-4 maja, 2015, Singapore
38. Romanowski MW, Spiritovic M, Straburzyńska-Lupa A, Romanowski W, SamborskiW. Effectiveness of Deep Tissue Massage on Patient with Ankylosing Spondylitis. 9th World Congress of International Society of Physical and Rehabilitation Medicine 19-23 czerwca, 2015, Berlin, Germany.
39. Romanowski MW, Klimorowski M, Špiritović M, Samborski W. Stabilność posturalna u chorych z zesztywniającym zapaleniem stawów kręgosłupa. XVI Kongres Polskiego Towarzystwa Fizjoterapii; Pabianice 19-21 listopad 2015
40. Mateusz W. Romanowski, Włodzimierz Samborski. Badanie fizykalne niezbędnym elementem poprzedzającym fizjoterapię chorych z reumatoidalnym zapaleniem stawów. (Physical assessment is necessary before starting physiotherapy in patients with rheumatoid arthritis). XXII-edycja Międzynarodowego Dnia Inwalidy „Życie bez bólu. Zdrowe dzieci – zdrowa Europa”. Zgorzelec, 18-20 III 2016.
41. Mateusz W. Romanowski, Olga Łabędzka, Wojciech Romanowski, Włodzimierz Samborski. Badanie kliniczne stawów krzyżowo-biodrowych u chorego z zesztywniającym zapaleniem stawów kręgosłupa.
( Clinical assessment of the sacroiliac joints in patients with ankylosing spondylitis). XXII-edycja Międzynarodowego Dnia Inwalidy „Życie bez bólu. Zdrowe dzieci – zdrowa Europa”. Zgorzelec, 18-20 III 2016.
42. Mateusz W. Romanowski, Roman Lorenc, Olga Łabędzka, Agata Zdanowska. Leczenie biologiczne i fizjoterapia w reumatologii.(Biological therapies and physiotherapy in rheumatic diseases). XXII-edycja Międzynarodowego Dnia Inwalidy „Życie bez bólu. Zdrowe dzieci – zdrowa Europa”. Zgorzelec, 18-20 III 2016.
43. Romanowski MW, Klimorowski M, Romanowska J, Samborski W. How to achieve shoulder stability after dislocation without operations? 9th international Poznań Course in Shoulder, Elbow and Wrist Surgery, Poznań 2016.
44. Romanowski MW, Špiritović M, Romanowska J, Samborski W. Osteopathic treatment for the tennis elbow (lateral epicondylitis). 9th international Poznań Course in Shoulder, Elbow and Wrist Surgery, Poznań 2016.
45. Romanowski MW, Samborski W. Wpływ masażu głębokiego na zmniejszenie bólu dolnego odcinka kręgosłupa (Influence of deep massage on alleviating lower back pain). IX Zjazd Polskiego Towarzystwa Badania Bólu (9th Congress of the Polish Association for the Study of Pain) Gdańsk, 15-17 września 2016.
46. Romanowski MW, Samborski W. Osteopatia i leczenie pacjentów z bólem przewlekłym (Osteopathy and treatment of patients with chronic pain.). IX Zjazd Polskiego Towarzystwa Badania Bólu (9th Congress of the Polish Association for the Study of Pain) Gdańsk, 15-17 września 2016.
47. Romanowski MW. Wpływ osteopatii na odczuwanie bólu i funkcję stawu kolanowego u chorych z RZS. III Forum Dyskusyjne JOINT PRESERVATION. Warszawa 20-21 październik 2016 r.
48. Romanowski MW, Romanowski W, Lorenc R, Samoborski W. Prawidłowy sposób wykorzystania wałka piankowego (foam roller) w celu zwiększenia zakresu ruchu w stawach. XII międzynarodowa Konferencja „Perspektywy Rozwoju fizjoterapii” ; Pabianice 25-26 listopada 2016.
49. Romanowski MW, Romanowski W, Samborski W. Impact of the maitland´s manual mobilization method on pain and functional parameters in rheumatoid arthritis hand – a case study. World Confederation for Physical Therapy Congress; 2-4 lipiec, 2017, Cape Town, South Africa.
50. Romanowski MW. Effects of foam rolling on range of motion of lumbar spine, hip joints and pain for patients with ankylosing spondylitis. World Confederation for Physical Therapy Congress; 2-4 lipiec, 2017, Cape Town, South Africa.
51. Romanowski MW, Romanowski W, Samborski W. Terapia manualna w leczeniu chorych z twardziną układową – opis przypadku. XXIII Zjazd Polskiego Towarzystwa Reumatologicznego, Szczecin, 21-23 wrzesień 2017.
52. Romanowski MW, Majchrzak M, Kostiukow A, Malak R, Romanowksi W, Samborski W. Ćwiczenia fizyczne w reumatoidalnym zapaleniu stawów. XIII międzynarodowa Konferencja „Perspektywy Rozwoju fizjoterapii”. Pabianice 24-25 listopad 2017
53. Kwiatkowski M, Romanowski MW. Dolegliwości bólowe występujące u esportowców. (Pain discomfort affecting eSports players). X Jubileuszowe Międzynarodowe Dni Rehabilitacji „Potrzeby i standardy współczesnej rehabilitacji”. Rzeszów, 8-9 II 2018 r.
54. Romanowski MW , Kwiatkowski M, Samborski W. Możliwe przyczyny bólu dolnego odcinka kręgosłupa u osób starszych – przegląd piśmiennictwa. (Causes of low back pain in elderly – systematic review). X Jubileuszowe Międzynarodowe Dni Rehabilitacji „Potrzeby i standardy współczesnej rehabilitacji”. Rzeszów, 8-9 II 2018 r.
55. Romanowski MW, Romanowski W, Samborski W. An individualized manual therapy techniques in patients with systemic sclerosis may improve hand mobility – case report. 5th Systemic Sclerosis World Congress February 15-17, 2018, Bordeaux, France.
56. Majchrzak M, Łabędzka O, Lorenc R, Romanowski MW. Zaburzenia równowagi ciała u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów. (Impaired body balance in patients with rheumatoid arthritis). XXIV-edycja Międzynarodowego Dnia Inwalidy „Życie bez bólu. Zdrowe dzieci – zdrowa Europa”. Zgorzelec, 15-17 III 2018.
57. Romanowski MW, Kostiukow A, Kwiatkowski M, Rosołek M, Samborski W. Główne przyczyny bólu pleców u osób starszych. Wielkopolski Dzień Fizjoterapii. IV Konferencja Naukowo-Szkoleniowa – Poznań, 8 czerwca 2018
58. Jankowska P, Romanowski MW, Jeżyk J. Ocena wpływu poizometrycznej relaksacji mięśni i hamowania reciprokalnego na zakres ruchu zgięcia w stawie biodrowym. XIV międzynarodowa Konferencja „Perspektywy Rozwoju fizjoterapii”. Pabianice 7-8 grudnia 2018.
59. Romanowski MW. Use of manual therapy in rheumatoid hand. 12th international Poznań Course in Shoulder, Elbow and Wrist Surgery, Poznań 2019.
60. Romanowski MW. The beneficial effects of manual therapy on hand function in patients with systemic sclerosis. 12th international Poznań Course in Shoulder, Elbow and Wrist Surgery, Poznań 2019.
61. Romanowski MW, Osteopatyczne podejście do leczenia zespołu ciasnoty podbarkowej. Ogólnopolska Konferencja Leczenie Nieoperacyjnych Schorzeń Narządu Ruchu, Toruń 18 października 2019.
62. Romanowski MW, Standardy leczenia choroby zwyrodnieniowej stawu kolanowego a artroskopia. III Zjazd Polskiego Towarzystwa Artroskopowego, Katowice 24-25 października 2019
Institute of Rheumatology and Clinic of Rheumatology, Charles University in Prague (85 godzin)
Szpital Wojewódzki w Poznaniu, Oddział Kardiologiczny (70 godzin)
Wojewódzki Szpital Specjalistyczny we Wrocławiu, XIII Oddział Rehabilitacji Ogólnoustrojowej (105 godzin)
Uzdrowisko Cieplice w Jeleniej Górze (70 godzin)
Uniwersytecki Szpital Kliniczny nr 1 w Łodzi, Oddział Kliniczny Neurochirurgii i Onkologii Centralnego Układu Nerwowego (105 godzin)
Uniwersytecki Szpital Kliniczny nr 1 w Łodzi, Oddział Kliniczny Neurologii (70 godzin)
Wielkopolskie Centrum Pulmonologii i Torakochirurgii w Poznaniu (70 godzin)
Poznański Ośrodek Reumatologiczny w Śremie (105 godzin)
Katedra i Klinika Traumatologii, Ortopedii i Chirurgii Ręki Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu (70 godzin)
Poznański Ośrodek Reumatologiczny w Śremie (70 godzin)
Katedra i Klinika Traumatologii, Ortopedii i Chirurgii Ręki Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu (105 godzin)
„Anatomia Palpacyjna” (65 godzin) – prowadzący Marcin Fluder D.O., Rafał Marciniak D.O., MT
„Rozumienie i leczenie zaburzeń ścieżki oddechowej (BPD – Breathing Pattern Disorder), z uwzględnieniem oddziaływania biomechanicznego na odcinek piersiowy i miedniczny” (27 godzin) – prowadzący Leon Chaitow, ND, DO
„Deep tissue massage” (48 godzin) – prowadzący Art Riggs
„Powięź jako narząd zmysłu (organ czucia) Zastosowanie w terapii manualnej” (16 godzin) – prowadzący Robert Schleip
„Myofascial Release Comprehensive Course” (40 godzin) – prowadząca Carol J. Manheim
„Terapia Manualna” (35 godzin) – prowadzący dr hab. Prof. UJK Zbigniew Śliwiński
„Zniekształcenia statyczne ciała u dzieci i młodzieży” (35 godzin) – prowadzący lek. med. Jerzy Borowiec
„Terapia Manualna kierunek OSTEOPATIA” (800 godzin) Sutherland Collage of Osteopathic Medicine
„kurs podstawowy w Koncepcji PNF” (100 godzin) – prowadząca IPNFA Instruktor Gordana Poscic
„Teoria i filozofia fizjoterapii” (5 godzin) – prowadzący dr hab. Jan Szczegielniak
„Współczesne kierunki w zakresie protezowania i aparatowania kończyn górnych, kończyn dolnych i tułowia” (21 godzin) – prowadzący: dr hab. Jan Szczegielniak, dr Katarzyna Bogacz, dr Marcin Krajczy, mgr Grzegorz Skiba
„Diagnostyka funkcjonalna w chorobach układu krążenia i oddechowego” (35 godzin) – prowadzący lek. med. Justyna Niedziela
„Podstawy farmakoterapii dla potrzeb fizjoterapii” (35 godzin) – prowadzący mgr Monika Domagała
„Fizjoterapia u dzieci ryzyka” (35 godzin) – prowadzący dr Wojciech Kiebzak
„Zakażenia HIV i choroba AIDS i inne zakażenia” (7 godzin) – prowadzący lek. med. Anna Chałupczak-Winiarska
„Neuromobilizacje nerwów obwodowych” – prowadzący dr Jacek Łuniewski
„Diagnostyka funkcjonalna w terapii manulanej” – prowadzący dr Tomasz Wolny
„Manual therapy” (98 godzin) – Faculty of Physical Education and Sport, Charles University In Prague
„Soft tissue techniques” (15 godzin) – Faculty of Physical Education and Sport, Charles University In Prague
„Masaż Głęboki” (100 godzin) – prowadzący dr Jarosław Ciechomski
„Kurs podstawowy Kinesiology Taping” – prowadzący mgr Tomasz Senderek
„Diagnozowanie i leczenie tkanek miękkich (I-VI)” (160 godzin) – prowadzący dr Jarosław Ciechomski
„Masaż leczniczy” (169 godzin) – prowadzący dr Jacek Lewandowski
Bezpłatne materiały do pobrania.
Materiały opracowane przez Keele University
Polska wersja językowa: dr Mateusz W. Romanowski
Mateusz W. Romanowski
